isyan

İsyan kaşıyor içimi öyle sinsi falan da değil
düpedüz dümdüz ağız dolusu en okkalısından küfürlük!
"Tanrım aptal insanlardan kurtar beni"

kapılar I

kapılar diyorum usta ne  güzeldir,
bir taraftan haneyi alanı muhafaza ederken,
bir taraftan da dünyaya açılır..


sırların üzerine, mahremin üzerine kapanır..
öfkenin, nefretin üzerine de kapanır,
kapanır demek belki naif kalır
çarpılır çat diye çokça..

usta beni en çok öyle kapanan kapıların sesi korkutmuştur..
çok takılırım o sese
belki o yüzden ustam
ben hiç bir kapıyı pat diye kapatamadım...
bazen kapatılması gerektiğini şimdilerde anlıyorum,
hiç ses çıkarmadan kapansın diye zihnimi kolumu yüreğimi ne denli yorduğumu..

çok çat çut seslere de gerek yok ama pat diye kapatmasını bilmeliymiş insan

uzak

uzak ülkelerin birindeydim yine,
uzak olduğunu biliyordum
ama neresi olduğu hakkında bir fikrim yoktu!
bir şeyi özlüyordum,
bu özlem sıla özlemine benzer bir duyguydu, anımsıyorum..

ne uyur ne de uyanık bir haldeydim...
ne korkulu, ne korkusuzdum
biraz tedirgin çokça rahattım..
lakin çok özlüyordum..




i don' know why??

düş gezgini

bu günlerde buralarda değilim çokça
bazen new york'ta, bazen kiev' de bazen se moskova'dayım
bir gecede üç dört yerde olduğumda görülmüştür!
bazen yalnızım, bazen yabancı birileri var..
bazense yabancılardan daha yabancı sen oluyorsun yanımda..
ne hayal ediyorum, ne diliyorum, ne de istiyorum seni!
lakin neden?

zaman

uzaklaşmak ve yabancılaşmak zamanın oyunu mu?

sanki hiç bitmeyecek sanılan o hisler...

acılar bitince hislerde kaybolacakmış gibi acılara sarılmalar, insanın kendine en büyük kazıklarından,
idrak çok daha geç uyanıyor maalesef,
o uyandığı sanılan idrake rağmen, burnun bok çukurundan çıkarmayan bir psişik halde var!


velhasıl kelam, hiç bir şey sonsuz değil,
zaman geçiyor, hisler geçiyor, çözülmeyecek sandığın o bağlar çözülüyormuş.

Kalbim

Kalbim seninle doldu tastı, doldu taştı!

Kaynadı kabardı

Çekildi kanı kurudu

Yandı külü kaldı...

di'li geçmiş

görseydi..

duysaydı..

konuşsaydı..

anlasaydı..

gelseydi..

sevseydi..

bazen

bazen bir boşlukta salınıyor sanki ruhum, düşüncelerim

bir şey hissediyor biliyorum,

anlatamıyor, yazamıyor, çizemiyor...

bugün

çokça kızdım bizimkilere bugün,

yalan söylemeyi bilseydik bir miktar, biraz terazinin topuzunu kendimize göre ayarlamasını mesela,

bu kadar kırılmazdık,belki, bu dünya sürgününde!

hayat belki bir miktar daha kolay olurdu...