zerre

 Daha çok parçalanayım diye bu kadar yükseltmişsin,

Zerrelerime kadar dağılınca anladım.

mutlu musun?

dediler ki

Filim değil film

merak edilen bir filmin baş karakterleriydik ne kadar senaryoyu sızdırmasakta bir şekilde 

direkt veya endirekt meraklı gözler, sorulu sözler vardı etrafımızda.

ne güzel filmdi

ne sahici oynadık

ne sahici sevdim,

canımı acıta acıta..

eski neşe..

o çekip gitme duygusu

eski neşesine bir türlü kavuşamayan kalbim

saçıp savurdu buraya gelene kadar

içindeki şarkıları şimdi gündelik hayatın sade gürültüsü,

kuru düzeni kuşatırken sessizliğimi ardına saklandığım

kelimeler kadar bir hayat.

ölmeden önce okunacak,

yazılacak bir kaç kitap.

M. MUNGAN

Seni Kalbimle...

Sıla

 Üzücü nedenle de olsa 16 yıl aradan sonra memlekete gitmek ruhumda hiç ummadığım duyguları hissettirdi. 

Sıla dedikleri bu olsa gerek bir zamanlar oynadığım bahçeli evler artık kalmasa bile ilk gittiğim okulumu görmek ve ilk öğretmenimin ruhuna dua okumak sanki yapılması gereken bir görevi yapmanın rahatlığını verdi. 

İnsanlar uzak yakın akrabalar tanıdıkların tek sorusu anlaşmışçasına beni bildin mi? Bilinmek önemliydi bilemediklerime de gönül koymasınlar diye bildim dedim bile isteye. Nuri Bilge Ceylan filmleri gibi uzun sessiz monologlar ve İç Anadolunun o her şeyi kadere bağlayan kederli mutluluğun ne olduğunu unutmuş kavruk insanları hepsi bir birine benzeyen. 

Çıplak dağlarında yürümeyi sevdiğim yaylalarına da yolum düşse dedim çocukluğumdaki gibi gece samanyolunu izlemek isterim. İyi geldi zaten yolculuk bana hep iyi gelir. 

Söyle Sunam