insan düşünsel ve fiziksel mahremini paylaştığı, ağladığı, güldüğü birinin
kendisini anladığını sevdiğini, düşünmesi normal olan değilse nedir?
Hep duygularımızı, kendimizi tetikte mi tutmalıyız,
hep yalnız mı olmalıyız hiç güvenmemeli miyiz?
bu çok yorucu doktor
şu güven meselesi
etraf kalabalık olsa ne yazar güvendiğin kimse olmadıktan sonra!
sevmek mi, güvenmek mi?
sevgin aşkın büyürken güvenini de aynı oranda büyütemediğinde, kalp kırıklığı, parçalanma dağılma çok şiddetli oluyor tecrübeyle sabit!
alışmıyorsun da bu duyguyla ve kabulle yaşamayı öğreniyorsun
buna tecrübe, olgunluk, tevekkül bir sürü kelime ile kabulü kolaylaştırıcı cila çekiyorsun..
........
gerçekliği tüm açıklığıyla bilirken insan kendini ne kadar kandırabilir?
kandıramaz, bağımlılık mı, menfaat mi, korkular mı hangi duyguyla üç maymunu oynar peki?
Mutsuz beraberliklerin, evliliklerin, ev arkadaşlığı ile devamının asıl meselesi nedir?
ölümü kabulle yaşayan bizler sevdiğimiz şeylerin sonsuz sürmesini isteriz ve ya biz isteyinceye kadar sürmesini bu da bir paradoks değil mi?
bu dünya ile ilgili hiç bir şey sonsuz değilken üstelik!
