yirmi oniki ikibinyirmibir

 pencere kenarlarının geniş olanlarını severim bir minder atıp orada okumayı çay içmeyi, arada yaşama bakmayı..

bizde duvarları kağıt gibi yapıyorlar halbuki Moskova'da Almaty'de öylemi neredeyse bir metre duvar kalınlıkları evlerin otellerin, okulların..

birde onlar sıcacık ahşapla kaplanmış pencere önü döküm kalorifer petekleri mabadın altında..

böyle bir yerde bir kaç ay kışı geçirebilirim,

hep içeride değil tabi ki dışarının da keyfini çıkarırdım.

kayak yapmayı öğrenirdim mesela

biraz daha Rusçamı geliştirirdim belki daha cesur konuşurdum..

Nereden aklıma geldi şimdi bunlar bilemedim içimden geçti işte..

dün akşam yarışmada bu şarkı hangi dilde söyleniyor diye sordular bilemedi konuk..

Bildim hemen

bu Vfor Vandetta'nın da müziği değil miydi şimdi dinlerken hatırladım...

anımsatıyor ama değil Haggard'dı o..

23.11

 tamamen a sosyalim sosyal medyada

tvitterdan da kurtuldum... 

ne mutlu!

yirmiiki onbir ikibinyirmibir (22.11.2021)

 yüzebiliyorken 

yüzme konusunda özgüvenimi yitirdiğim geldi yanındayken, aklıma birden bire

ne yaptım kendime, ne yaptığım kendime 

geç değil 

böyle böyle akacak içimdekiler...

yine de kötü anılardan daha çok güzel anlarımız!

aşk erkekte ne yapıyor bilmiyorum tüm kadınlar için de genelleme yapacak yetkinlikte değilim.

dün evde yalnızdım göğsüme öküz oturmuştu tek damla akmadı gözümden

şimdi contası gevşemiş gözlerimin...

akşam olur

O gün

 o gün gelmişti, kaçmaya çalıştığım benim yerime o bitirsin dediğim o gün!

böyle oluyormuş ayrılıklar, ne kadar dirensen de bazen kaçınılmaz oluyormuş..

Kötü bir mirasım vardı güven konusunda hiç bir erkeğe tam olarak güvenmedim babamdan ötürü..

ve ben hep babama benzerlerini seçtim her defasında dozu arttırarak kötü bir bağımlılık çocukluktan gelen gözün gördüğü, aklın bildiği pisişik bir durum..

Aynı babam gibi bencil narsist ve manüpülatif tipleri sanki tüm action onlardaymış gibi.

yaşadıklarımdan pişman değilim her anından lakin zarar vermeye dengemi bozmaya başladığında 

devam etmenin zararını görmezden gelmek hiç sağlıklı değil

Babama kızarım hala

ama anneme de kızarım

en büyük korkum babam gibi adamlardan çok

annem gibi içinin kabul edemediği durumları kabul edip devam etmekti.

annem yalnız bir kadın bu dünya da anne babasını erken kaybetmiş yarım desteye yakın kardeşlerinden hiç biri on anlayabilecek düzeyde değil o nedenle tüm üzüntüsünü bana çok erken anlattığı için çok empati oluşturmuş  olabilirim ama ben annem değilim..

bütün erkekler de babam değil!

Düşeceğim, kalkacağım

yürüyeceğim, koşacağım

durmayacağım

Ağaçlar durur, evler dağlar durur

ve istasyonlar...

ben sadece buralarda konaklayacağım..

büyük laflar etmek istemiyorum..

Özlüyorum daha da özleyeceğim

bu zamanlarda o günlere doldurup rakımı

kadehimi kaldıracağım..

zdorov'ye

...güz mezarına gömsünler bizi

Her şey iki kutuya sığdı,

biblolar

rüzgar çanları

ve irili ufaklı bir sürü deniz kabuğu

zihnimdekileri kaç kutuya sığdırabileceğim

ya kalbimdekileri?

Ağustosun Son Günü

 bir şey yazmam gerekiyor

aylardır huzursuzum

hiç bir şeyi unutmayan zihnim en büyük cezam benim 

unutmuyorum 

ve gitmem gerekiyor, gitmem gerekiyor.

bastırıyorum bir şey yok gibi davranıyorum ama var biliyorum..

bu var olan şeyleri bilerek devam edemiyorum

konuşmakta özürlüyüm kendimi ifade etmekte

etmeye çalıştığımda ki yükselişlerin ve havada kalması pek çok şey yordu beni..

Giderek değersizleşmesinden 

böyle güzel anılarla kalmak iyi olmaz mı?

Beni hatırladın mı?

6 mayıs

Bir çocuğum olsaydı adı Deniz olurdu.

Sonsuz umut, engin mavi bir su  kadar,

Tüm haksızlıklara karşı dim dik durmanın da adı olurdu..

Kız olsa da erkek olsa da Deniz olurdu adı çocuğumun..

Deniz’e şiirler emelce 

o mahur beste üç fidan anısına

insan yavrusu

 şimdi kırk üç yaşımda bekar bir kadın olarak düşünüyorum

pek çok yeteneğim var ürettiğim pek çok şeyler,

doğal olarak bana verilen yetiyi, doğurganlığın sınırına yaklaşırken düşünmek

içimi acıtıyor, elbette çocukları çok severim

yeğenlerimi, arkadaşlarımın çocuklarını, kısıtlı zamanlarda verimli vakitler geçirmeye çalışırım..

sorumluluk!

kendinden önce ve ya kendinle paralel bir canı, insan yavrusunu düşünmek,

büyük sorumluluk..

tüm yeteneklerimi ömrüm ne kadarsa o zamana kadar yapabilirim,

peki doğurganlığın sınırlı olması biraz haksızlık 

yaş ilerleyince de insan yavrusuna haksızlık olur gerçi..

sonra bu kadar kötülüğün içinde

çok zor...

kız çocuğu

çocuk

 insan;

insan olarak doğar

sonra bütün mücadelesi insan kalabilmektir!

o yüzden 

şaşırırız çocuklarda gördükçe

dürüstlüğü

sınıfsızlığı

ve 

koşulsuz sevgiyi

hesap yoktur çünkü.

annemi seversem beni aç bırakmaz koşulunu

sonradan öğretiyoruz ebeveynleri olarak

yolculuk vakti

 insan yaşadıklarını ve yaşayacaklarını kendisi örüyor ince ince

ve fark ediyor etmesine öncesinde pek çok şeyi sadece önemsemiyor o an

bir vakit sonra, hayli bir vakit sonra bu fark edişler birikip ağırlık yapmaya başladığında başlıyor her şey.

sevgi aşk bitiyor mu

bitmiyor

ama bu ağırlıklar yüreğe ağır geliyor ilk önce

sonra düşüncelere

böyle olduğu zamanlarda

zehirlenmeye izin vermemeli

ve gitmeli

zihinde güzel anılarla

burulsa da bazen çoğunlukla gülümseten anılarla..