yirmidört nisan ikibinondokuz

yaşam tuhaf bir muamma
nasıl geliyor nasıl gidiyoruz bilmeden..
bildiğimiz bu dünya!
yapılması gereken bu bildiğimiz dünyayı anlamlı kılmak
peki anlam neydi
kendimizi düşünmek mi insanlığı düşünmek mi

adımıza insan denmiş bir varlığız
güya akıllıyız!
bu akıl çoğun zindanımız olmuş halbuki...

yirmiiki nisan

evet çok üzgünüm inişli çıkışlı
küslü barışlı ilişkimi sonlandırmak zorunda kalmak son derece üzücü!
aylardır belki yıllardır çok yıprandım, üzüldüm en çok da ağladım..
hala seviyor olmam da ayrı psişik bir durum..
bir arada olmamızın artık imkanı yok,
tekrar güvenebilecek ne vaktim ne enerjim var..

çok ilginç bu kadar üzgünlüğümün yanında,
garip bir enerji var içimde...

bu enerjiyi yaratıcı şeylere dönüştürmeliyim
kendimle birlikte...


yazık oldu...

on nisan ikibinondokuz

on nisan

yaşamda çok insan tanırsın, pek çoğuyla arkadaş olursun,
lakin çok azına yüreğini açarsın!
iki can dostumu on yıl arayla kaybetmek!
sonra anlatacaklarının içinde birikmesi...
şimdi bilen bir iki arkadaşım neden gidiyorsun diyor
neyi çözümledin?
lafı sakınmadan anlatmak var ya
ayıplar mı, alınır mı, dışlar mı
korkuları olmadan?
dümdüz içinden geldiği gibi kelimelerinle
bu inanılmaz büyük bir armağanmış!

beş yıl önce bugün kaybetmiştim seni
o kadar direnmiştin ki hep bir umut vardı içimde.

Seni çok özledim canım dostum
çok kelimelere boğulmadan konuşmalarımızı...

sana bunları......

üç nisan ikibinondokuz

uçurtması kaçmış çocuk gibi
buruk ağlamaklı içim..
başka başka uçurtmam olacak
lakin o uçurtmam olmayacak
doyamamıştım
kuyruğu ne güzeldi
ne nazlı havalanmıştı..
şimdi nerede kim bilir
bir telde ağaçta mı takılı kaldı,
başkaları mı uçuruyor benim
güzel nazlı uçurtmamı...

HASRET

bir nisan ikibinondokuz

acıyor, yanıyor, kavruluyor
ilk anda ki acı geçiyor..
hayır, alışmıyorsun!
acıyla yaşamayı öğreniyorsun...

gördüm yalnızlığımı gördüm, çok derinde bana bakıyor