yirmibeş mart ikibinondokuz

Seninle benim yani bizim biz olma ihtimalinin olmadığını yaklaşık dört yıl sonra anlamak!
büyük aydınlanma değil benim için acıyı uzatmaktı sadece
sevmediğini bildiğim halde sevdiğim için belki belkiler oluşturmaktı!
paylaştığımız her şey çok kıymetliydi, tek kıymetsiz kendimi bıraktım ortada..

tam dört yıl olmuştu...

oniki mart ikibinondokuz

bu da bir rahatsızlık olmalı
bitirememek!
önceki yazımın sonu yok mesela..
çok süslü Latince bir adı da vardır yüksek ihtimal
şu telaffuzu zor olanlardan...

bitmez tükenmez geceler

sekiz mart ikibinondokuz

çok özlediklerim var

şimdi terapiste gidiyorum daha önce neden ihtiyacım olmadığını düşünmüştüm
şimdi neden ihtiyaç duyuyorum bunu şu anda anladım ve içim yandı adeta..

İdil vardı önceleri dinlediğim, konuştuğumu dinleyenim
o gitti ve sevgili  Zübeyde geldi ve o da dinleyen duru kalpli ve akıllıylı..
dinlemek kadar anlatmakta beşerin en büyük ihtiyaçlarından imiş onu yeni anlıyorum..

Bazen arkadaşlarımla görüştüğümde şunu düşünüyorum
herkes aldıklarını sattıklarını işlerini güçlerini konumlarını anlatmak
egolarını cilalamak için arkadaşa ihtiyaç duyuyor öyle hissediyorum.

Hani vardır ya dostlukların önüne konumlar eklenince olay çok da dostluk olmuyor,
sosyal olmaya çabalarının figüranı oluyorlar ya da oluyorsun..
yüzeysel bir iletişim
ne düşünür?
ayıplar mı?
kaygılar!


hisler,
gerçek düşüncelerdir..
bunları konuşabilmek isterdim o zaman gerçek olurdu dostluklar, arkadaşlıklar
bir çıkar mekanizması
iş güç para
oluyor bir şekilde
ama bunlar gerçek