altı kasım ikibinondokuz

Bazen kendimi çok yalnız hissediyorum
bu çok sıklıkla yokluyor beni..
Biriyle dümdüz konuşma isteğim oluyor
aklımdaki ve kalbimdekileri..
Kimseyi bulamıyorum
çok insan var
konuşabileceğim hiç kimsem yok..

Bu zamanlarda hissettiğim tek şey
bu dünyaya ait olmadığım..

Bekliyorum
mahpusta gününü bekleyen müebbet gibi...