hiç konuşmadan!!: Şubat 2025

28 Şubat 2025 Cuma

huysuz ihtiyarlar pek sevilmez bu huysuzluğun en önemli belirtilerinden biri gençlerin sesine

kahkahasına tahammülsüzlük olsa gerek!

Ortak kullanıma mahsus alan, toplu taşımada ve ya kafe restoranlarda hemen biri çıkıp sessiz

olun biraz diye uyarıyor kızıyor azarlıyorlar, bizim zamanımızda bıdı bıdısıyla!

taşkınlık değil kastım lakin içten taşan coşku ve neşe bizim türlü sorunlarla, kaygılarla, yitirdiğimiz

unuttuğumuz o neşe bir zamanlar bizim de içimizde vardı. Okuldan dönerekten otobüste, kütüphanede

bile ağzımızı kapatsak dahi taşan o neşe, ota çöpe güldüğümüz, hiç bir şeyin yedeğinin

olmadığı her şeyin özenli olduğu güzel günler.

Kanın kaynamasından mıydı, o devirle mi ilgiliydi, bilmem? Güzel günlerdi bunu bilirim..

Yolunun hiç ayrılmasını dilemediğin biriyle yolunu ayırmak ve bir daha kesişmeyeceğini bilmek can yakıyor.

Haklı olmak bile acıyı hafifletmiyor..

ne acı bu kadar tükenmeseydi

ne uzun yıllar severdim ben seni

elimi kolumu bağlamasaydın!

saygı mühim,

insanın kendine saygısı en mühimi doktor

belki başkasının yüzüne has bel kader bakar da insan

kendi yüzüne bakacak yüzü olmalı.

Neden benim midem uzun zamandır bulanıyor diyordum,

ara ara gelen resif koku nereden diye bakınıyordum, hep yukarıya baktığımdan görememişim, boğazımıza kadar insanlığın çürümüşlüğünün kokusuymuş.

bir gün bu dünyayı istemesem de terk edeceğimi bilmek bilinciyle diretmemeye başladım

gürültüden, huzursuzluktan, negatiflikten, kavgadan, kibirden, sevgisizlikten, hissedince uzaklaşıyorum.

bunu öğrenmek çok zamanımı aldı.

yalnızlığın huzurunu seviyorum, aile, eş, dost, arkadaşın çoğu anlatma gayretinde dinleme zahmetleri yok

bunu fark edince hemen mesafe ayarını yapabiliyorum artık!

Eskiden kaçmanın hepsinin kötü bir şey olduğunu kaçanların korkak, güçsüz olduğunu sanırdım,

bazı kaçmaların güçlülerce yapıldığını biliyorum.

huzurun peşinde olanların yapabilecekleri güçlü eylemlerden birisi olduğunun idrakinde olmak hafifletiyor.

tesadüf bu şarkı çıkınca burada durmalı dedim..

öylesine sığ bir suda battı gemim bir tahta parçasına tutunmuş ya su da çözülerek çürüyerek ölmeyi bekleyecektim

ya da kurtulmak için çabalayacaktım.

durarak ölmektense hareket ederek ölmeyi seçtim çıktığım kara, biraz alacakaranlıkta sabahtan önceki

hal gibi aydınlanacak az daha beklemeliyim ...