kişi kendinden bilir işi

 bazen bağzı kişiler yarana dokunabilir miyim der nazikçe
ve sen iyileştireceğini sanırsın izin verirsin
halbuki sürekli kabuklarını kaldırarak geçmez izler bırakmaktır amacı
bunu çok geç anlarsın
iş işten geçtikten sonra
sonrası yine kendine kızmalar hırpalamalar...
ilk başta uyanamamış olabilirsin
iyiden daha çok kötü şeyler yaşamışta olabilirsin, kızma sakın
insanı iyi olarak düşünmek suç değil, olması gereken de bu değil midir?
"kişi kendinden bilir işi"

bize ne oldu

samimiyet

güven tek başına açılan kapı değildir

 samimiyet güvenin ilk kapısıdır.

Samimiyet ise duygu, davranış ve niyetin uyumlu bütünlüğüdür.


vay...

yansıma yanılsama

 bu uzun süren acıma bir neden daha buldum az önce kalbim burnumun direği sızlarken hem de

bazen tam anladığını düşünürdüm bunu böyle hissettirirdi, onca zamanın sonunda hiç anlamadığı

ve hepsinin bir manipülasyondan ibaret olduğu mış gibi, miş gibi hallerden öte olmadığını anlamak

bana bir şey kazandırır mı acıyı anlamlandırmak ya da tam vedayı getirir mi?

 Alain de Botton beyin dediği gibi aslında benim anladığım şekli

belki karşımızdaki kişi hep nötrdü ve biz anlam yükledikçe kendi sevgimizin yansımasıyla seviyor

gibi anlıyor gibi anlamlandırmaları da bizzat kendimiz yapıyoruz, belki kendimiz kendimizi yanıltıyoruz.

unuturuz

iki yıl kış mı olur, altı cemre düştü..

dibi kazımıştı tüm duyguların

aşksa aşk

ihanetse ihanet

kızgınlık

öfke

yaşanacak her şey yaşanmıştı

dahası var mıdır diye düşündürmeyecek kadar.

Tüm vedaları,

bitti

hoşça kala sığdırdım.

ne uzun cümlelerim vardı

kısaldı

kısaldı

ah kadar

bile

kalmadı..

Derdim Gizli