kuş

kanatlarına mavi ışık yansıyan kuş
beni de al
beni de al ne olur
sonra bırak, en mavinin tam ortasında
kanatlarına mavi ışık yansıyan kuş

mavi

yazmak üzere alıyorum elime kalemi ama ne mümkün!

eviriyor çeviriyorum halbuki içime sıkışmış kelimelerim var, şuraya tam bağrıma oturmuş,
lakin yazamıyorum...

o halde acemice de olsa çizeyim diyorum;

önce lacivert bir göz çiziyorum içi ışıklarla dolu pırıl pırıl ama hep uzaklara bakan,

ardından bir dudak çiziyorum belki konuşur benimle diye fakat ketum,

bir yüz çiziyorum, bomboş ve  ifadesiz...


ve kapılar çiziyorum hep kapalı,bir ışık hüzmesini bile sızdırmayan, kilitler vurulmuş kat kat üzerine.

sonra diyorum bir deniz çizebilir miyim acaba?

başlıyorum mavi bir noktayla, akıyor boyalarım fırçamdan oluk oluk ufku okyanusa karışıyor,

beyaz köpüklerinde dağılıyor tüm sıkıntım...

uzak bir ülkelerin kıyılarına yanaşmış bembeyaz bir kağıt gemiden inerken bitiriyorum resmimi...

umut

yazıp yazıp siliyorum

ne söyleyeceğimi bilemiyorum

bildiğim bu derin hüzün...

hüznümün nedenini mevsimlere bağladım

güzdendir dedim, kıştandır dedim

yaz geldi hala niye...

yaşamın getirdiklerine, götürdüklerine,

hayli zaman önce eyvallah demiştim...

.....

bu günler geçecek biliyorum...

bunları yazarken kendimde en sevdiğim huy, umut diye geçti içimden...

öyle bir an

bazen geliyorsun aklıma, 

büsbütün silmek güç biliyorsun!

o anlarda sigaralar söndürüyorum

beynimin hatırlayan her hücresinde..

göçük

ben böylesi derin acılarda
akıl değil yürek tutulması yaşıyorum
yüreğim eziliyor, yutkunamıyorum, soluk alamıyorum.
salakça istatistik tutuyorum
ikiyüzyetmişdört ev direksiz kaldı
en az iki çocuktan beşyüzkırksekiz çocuk babasız
bu açıklanan rakamlara göre
hissettiğim rakam binlerce!
olası kaos çıkmasın diye yanlış verileri verdiklerini reyhanlıda
ve daha nice yerlerde, çok sonra yerel kaynaklardan öğrenmiştik
bu politikanın gereği mi bilinmez
lakin acının yanında, derinden yaralayıcı
acıyı paylaşabilirim ama düştüğü yeri çok daha derin yaktığını bilirim...

çok denecek söz var da, ne yeri, ne de zamanı...

fakat usta bir yaşam bu kadar ucuz kılınmamalı...

rindler

Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde;

Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter.

Ve serin serviler altında kalan kabrinde

Her seher bir gül açar; her gece bir bülbül öter.

Y.K.Beyatlı

mayıs

 mayıs sabahlarında kıştan bile daha çok üşür oldum!

içim titriyor, kalbim titriyor...

istemsiz buğular,yaşlar gözlerimde!

oysa ki mayıs demek benim için

iğde kokulu sabahlara uyanmak demek

ıhlamurların yanından geçerken camları sonuna kadar açmak demek

ve hanımellerini beklemek demek!

an

zamanı durdurmak mümkün olsa diyorum bazen,

.......

Eminönü

klasik bir Eminönü ritüeli

bütün ara sokaklarını ve hanlarını arşınlayıp

vapurda soluk almak nereye gittiğinin bir önemi olmadan

sonra çok ilgim becerim olmasa da en güzel martı pozunu yakalamaya çalışmak

bir kuple İstanbul'la bereber...

güzel bir mayıs gününde İstanbul'u solumak ve yüzüme vuran nemli rüzgar

iyi geldi, çok iyi geldi...

şimdi biraz zırvalayacağım

"insan pek çok defa sever de ömründe, sadece bir defa aşık olur"

hani ömür biçiyorlar ya aşka, üç yıl beş yıl diye!

eğer başka duygularla karıştırılmıyorsa saf aşksa ömür boyudur.

başka hayatlara salınsa da bedenler,

kalpte kalır, ruhta kalır, akılda akılır bir şeyler,

o yüzden diyorum aşk bitmez diye...

kalan bir şeyler muhakkak vardır ve o hep kalacaktır...

herkesin içinde böylesi birikintiler olduğundan, bu ihanet, aldatma aldanma değildir

kalandır...