karbon günler, geceler..

ben sevmiştim çünkü

özlemekte acı çekmekte bana düşmeliydi..

yeni bir formül buldum uykusuzluktan geberik vaziyette uyuyamıyorsam, yastığa

kiraz çiçeği kolonyası sıkıyorum.

kısa ağlama ritüleli ardı sızıyorum..

geçecek bu günler de ne zaman bilmiyorum ama geçecek,

neler geçmiyor ki!

kiraz çiçeği kolonyası

dün gece çok ağladım
durduramadım kendimi freni boşa almış gibi...
boş bulunup da sıktığım
kiraz çiçeği kolonyası unuttuğum kokunu getirdi,
yastık, yorgan, duvar, kokun ve ben sabahladık durduk.

bazı şeyler

tahammülsüzüm...

yorgunum...


Attila İlhanın bu dizesi şu anki haleti ruh-iyemin tercümanı..

"Bir trene binip, rastgele defolup gitmek istiyorum."



nereden bileceksiniz