aynı kişi olmayı marifet sayarken bir yandan da değişime övgülerde bulunanları çok hayretle karşılıyorum bu nasıl çelişkidir!
"o köprülerin altından çok sular aktı" derken bir köprüyü bir insan gibi de algılıyorum.
yaşanılan iyi veya kötü her hangi bir olaydan sonra veya seyredilen bir film, okunan bir kitap,
gidilen görülen bir yerden sonra ben, aynı ben olamıyorum mesela.
İnsanlar ve onlara gereksiz güvenin boşa çıkmasını saymıyorum bile!
Yaşım zihnim duygularım değişirken aynı kalmak mı?
bu koca bir savsata...
