on beş mayıs ikibinyirmiüç

 kendimdeki değişimi hissederek sindirerek yaşarken

ülkem için de umudumdu ve kendim kadar isteğimdi değişim.

Böyle kala kaldım 

öfkelendim

günlerce üzüldüm yediğim lokma boğazıma dizildi

deprem bölgesi için elimden geldiğince bir şeyler yapmaya çabaladım.

onlar kader dedi

ben küfrettim 

ekonomik durumu kötü olan insanlar için de ayrı üzülmüştüm.

Boşunaymış

Kafalar öz benlikten çıkmış zihniyet ortadoğunun bile altında bir seviyeye inmiş ne acı..

ve kadınlar

bunu nasıl yaptınız kendinize..

şeker değilim ki

en sevdiğim saatler akşam üzeri gün batımı zamanı

dün yürüyüş yapmaya karar vermiştim tam hazırlıklarımı tamamladığımda yağmur sepeledi,

üff dedim şimdi yürüyemem kısa bir ikilem süresi yürümeye karar verdim kendimi gazlayarak

şeker değilim ki))) 

Parka ulaştığımda çimler yeni biçilmiş çok az denebilecek insan var, yağmur tam ahmak ıslatan cinsten eşlik ediyor, çisentili yağmur, çimen kokusu ve ben sanki dünyada değil sonsuzluğa yürüyorduk öyle iyi geldi ki ruhum tazelendi..

gel buluta bakalım

sekiz mayıs ikibinyirmiüç

en çok dinginliğimi seviyorum

öfke nöbetlerimi değil.

Bunun bir bedeli var elbette

uzaklaşmam gerekiyor insanlardan.

Ruhum yalnız gemisinde usul usul yol alıyor,

ve kayboluyor tüm siluetler uzaklaştıkça..