şimdi kırk üç yaşımda bekar bir kadın olarak düşünüyorum
pek çok yeteneğim var ürettiğim pek çok şeyler,
doğal olarak bana verilen yetiyi, doğurganlığın sınırına yaklaşırken düşünmek
içimi acıtıyor, elbette çocukları çok severim
yeğenlerimi, arkadaşlarımın çocuklarını, kısıtlı zamanlarda verimli vakitler geçirmeye çalışırım..
sorumluluk!
kendinden önce ve ya kendinle paralel bir canı, insan yavrusunu düşünmek,
büyük sorumluluk..
tüm yeteneklerimi ömrüm ne kadarsa o zamana kadar yapabilirim,
peki doğurganlığın sınırlı olması biraz haksızlık
yaş ilerleyince de insan yavrusuna haksızlık olur gerçi..
sonra bu kadar kötülüğün içinde
çok zor...
