onuncu ayın son günü ikibinonyedi

içinden şiir geçen kentlere gitmeli
İstanbul çekilmiyor bu aralar
ahengi
akordu bozulmuş

kasımı teğet geçmek istiyorum mesela
eskiden severdim
şarkılar şiirler gırla giderdi


yaş aldıkça daha kinci oluyorum sanırım
küsebiliyorum
bir kente
bir aya
bir mevsime
ve
bir çok insana
hayli de uzun sürüyor bu küslüklerim
daha ileri yaşımda görebilirsem şayet
şu nemrut suratsız geçimsiz ihtiyarlara mı benzeyeceğim
hastalıktan düşkünlükten daha çok korkuyorum onlara benzemekten..

Nym Et Moi

dokuz on ikibinonyedi

artık alışıyorum sanırım yokluğuna

daha az ağlıyorum

daha az alıp götürüyor başka diyarlara şarkılar

ama çok sık rüyamda görüyorum

ve çok azında sarılıp öpüyorum

hep bir yerlere gitme telaşında oluyorsun bensiz

hep yarım yamalak vedalaşıyoruz

birbirimiz için birileri mi idik

yok sa bir olabilmiş mi idik 

cevabını alamayacağım sorular 

zihnimden geçiyor arada sırada halen...

altı on ikibinonyedi

ah ne çok ihtiyacım var

dizlerine uzanıp saçlarımı okşamana
sesine
nefesine
sana
ne çok ihtiyacım var..

üç on ikibinonyedi

insanın en acımasız yanlarından biri de
sanırım kendi açtığı yaralardan duyduğu büyük övünç
bu böyle olmasaydı yaraladıklarının kabuklarını mütemadiyen kaldırıp durmazlardı..



fikrimin ince gülü