pert

bugün yıl dönümü imiş aracımı pert ettiğim kazanın,
hala viraj alırken bir miktar korkuyorum,
arkadan sabırsızlar sıkıştırsa da mümkün yavaşlıkta geçiyorum...

Hal böyleyken
Ruhumu pert eden kazalardan hiç uslanmıyor,
bir daha
bir daha bodoslama dalıyorum...

yedi oniki ikibinonyedi

düşünüyorum da huzursuz bir tipim
şöyle tam yerleşme diye bir şey yok illede bazı zamanlarda
koltuğa, kanepeye, sandalyeye,
her an kalkacakmış gibi

yine öyle eğretiyim
kalkıp gidecekmiş gibi....
uyumsuzum
huzursuzum...

çok uzun sürmese bari dünya sürgünüm diyorum çokça...

olmuyor ne yapsam olmuyor....

dört oniki ikibinonyedi

beni en korkutan şeylerin başında
bir gün uyandığımda tüm hislerimi kaybetmek..
güvenimin
sevgimin
heyecanımı
merakımın
umudumun
hayata bağlayıcı irili ufaklı tüm hislerimin
bir sabah yok olması...
Bazen kendimi zifte yapışmış bir böcek gibi
hissediyorum şu hayatta
çabaladıkça
sanki bir iki uzvumu kaybedip duruyorum
sonra aptal bir Pollyanna gibi.
neyse bu var daha elimde diye bir garip mutluluk oyunu oynuyorum.