Hakikat

 insanın hakikatten kaçması

hakikatin ne olduğunu bildiğinin mi göstergesi 

bilmediğinin mi?

bilemedim!

everybody knows

Zincirlikuyu

bugün ikindi namazına müteakip 

bir dostu yolcu etmeye gitmişken

Murat Soydan'ın kabrinin önünden geçtim

O'na ve tüm gidenlerine okudum duamı yeşilçam'ın.

oniki kasım ikibinyirmibeş

 Koskoca zaman geçti

Biz küçücük kaldık,

Sahi

Biz var mıydık?

Ferdi Baba

gözlem

 Kendi geçtiği yolları ve hikayesini unutanlar aynı yolları geçenleri ve hikayesini yazmaya çalışanları,
acımasızca eleştirmesi ne kadar ironiktir.

yirmisekiz on ikibinyirmibeş

 Uzun uzadıya yazmak istediklerim ve konuşmak istediklerim var gibi
sonra yorgunluğum geliyor zamanın kısalığı,
kısa ve net olsun cümlelerim..
hikayeleri severim hayal ürünü olanları lakin gerçek olanın dramatik şekilde hikayeleştirilmesine
ve uzun uzadıya anlatılmasına da tahammülüm yok
bir olayı durumu kişisel düşüncesini döndüre döndüre bir kaç kere anlatanlara tahammülsüzüm

Çok dinleyen ve hatta çok dert dinleyen biri olarak dolmuş taşmış sabrım sanırım bundan dolayı
kendimi kınamıyorum bizzat yeter bu kadar dert ve dertli diyorum.

Eylülzede

yirmi on ikibinyirmibeş

 niye bu kadar uzun sürdü kırgınlığım kime kırgınım? 

devam etmesini tüm kalbimle istediğim duygularımın kalbimde dona kalmasına mı?

belki kısa sürede atlatamamın nedeni kendimi üzüntümü kırgınlığımı çok önemsemem ve yapışıp kalması

insanlar ne kayıplar veriyor canından can veriyor, benim bu ayrılığı bu kadar önemsemem ve bunca 

vakittir atlatamam bir miktar kibir, varlığını bastırmaya çalıştığım egomdur belki, bunula da yüzleşmem

 gereklidir, kim bilir..

Je l'aime

öfke

 öfkemin nedenini biliyorum

bu nedenden bile kaçıyorum..

aptal!

 biliyorum aslında konu benden bağımsız

yalnız düşüncelerimin muhatabına diyemediğimden olsa gerek

kendime yerli yersiz aptal demem..

Hayat Ben Sana Hazırım..

 

Ev

 "Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece. Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. İnsan aptal gibi hissedince eve döner hep."

"O Sensin"

yirmiiki eylül

 Zihnim narkozda gibi duyuyorum görüyorum konuşuyorum da hepsinin farkında gibiyim lakin hiç bir şeyden mesul değilmiş gibiyim.

Az önce kendimi tutamadım neye ağladığımı bir nedenini tutturamadan hıçkırarak hem de bu da böyle bir gün olsun ömür hanemde biraz kırgın fakat kabullenmiş kendi yapabilirliğim dışımdaki her durumu ve insanların her halini.. 

Baheçedeki Sandal

Ne gören var ne bilen

Bir kokuyum büyülü

Yelle savrulup gelen

Ne diriyim ne ölü

Ne gören var ne bilen

Bir düş ya bir düşünce

Düğüm çözülür hemen

Elimi değdirince

Ne okuyup ne anlarsın

En iyi kafaların

Ne kolay yanılması

Ne Gören var ne bilen

Çıplak bir göğüs birden

İki gömlek arası

onbeş eylül

 Evet arkadaşım, dostum, ablam bu gün on beş eylül,

sen bırakıp gideli bugün tam yirmi bir yıl olmuş halbuki bir kaç gün önce dinletmiştin konserden canlı arkadaş şarkısını o gün gibi aklımda kulağımda.

varlığınla gücüme güç katanımdın  birlikte çok güzel günlerimizin olması teselli veriyor lakin boşluğu doldurmuyor.. 

 şakasını yapardık zevzek zevzek, hızlı yaşa genç öl, cesedin güzel olsun! çok güzeldin uyuyor gibi..

eylülde en üşüdüğüm gün bugün..

Yorgun

 sarı günlerden kahve rengi günlere geçerken sevdiğim mevsimdi sonbahar.

şimdi seviyor muyum, sahi neyi seviyordum ben?

üzüm buğulu eylülü mü ve hala seviyor muyum eylül denizini?

içimden hiç sevmek gelmiyor bu yıl, hala yorgun duygularım..

Dinginim yalnız dinlenmiş değilim henüz.

dünya ya yorulmak için gelmiş olabilir miyim?

Zihni mi kalbi mi mütemadiyen yorduğuma göre..

belki toprağa karışırken dinlenirim

hiç belli olmaz en güzel çiçeği ben yeşerteceğim diye gübremle bir gayrette de olabilirim..

Bozcaada

Geri'lik

 Bazen yazdıklarımı geriye dönüp okuduğumda beni çok üzdüler diye mızmızlanan çocuk gibi hissediyorum.

İnsan olup, üzülmeyen çok azdır bu zamanda diyorum sonra.

Yine de çok yapmamaya çalışıyorum,

geri ile başlayan şeyleri sevmemeye başladım mesela..

geri dönüşleri

geri vitesleri

geri zekalılığı 

tekrar etmemeye çabalıyorum...

Şubat

Sekiz Eylül 2025

 Bundan sonra ayrılıkları hüzünleri değil sevinçleri mutlulukları büyütmek istiyorum. Yoruldum doktor , kalbim beynim tüm hislerim ve duygularım... Uyumak istiyorum mesela tüm yorgunluklar bastırınca uyuyamıyorum daha yorgun bir güne başlıyorum...

Uykusuz yollar gidiyorum, bakıyorum pencereden bilmediğim sokaklara, aşağıda kümelenmiş ışıktan ibaret köy mü, kasaba mı şehir mi adını bilmediğim yerlere sahi hangi  ülke hangi toprak? rüyanın mı gerçeğin mi içinden geçiyor yollarım... 

Yol insanı büyütür doktorcuğum bunu sen de biliyorsun lakin bir kere de ben demek istedim belki büyüdüğümü duymanı istedim...

The Railway Station

günlük, kelimeler, vs..

 sevgili künlük, kün de olmak demekmiş

olanları ve hissettiklerimiz naçizane aktardığımıza göre pekala künlük olabilirsin gönül koyma.

öz dilimde de  gün ışığı ve güneş anlamında

hoş kendi lisanımdan başka bir lisan özentimde yok gerçi kendiliğinden çıktı bunlar bunlar var ya hep zihnimden saçma sapan çıkıveriyor. Bazen eğlendiriyor bazen baskın düşüncelerden kaçışım oluyor kelime oyunları..

Kaçmak çok mümkün olmasa da zihin oyalanması demek daha doğru olur..

kırgınım saçılmış bir nar gibi..

yirmisekiz sıfırsekiz ikibinyirmibeş

 iyi değil lakin kötü de diyemiyorum,

gençliğinden hayata yeni başlamışlığından ötürü izin konusunda çalışma koşulları konusunda tolerans  gösterdiğim hep teşvik edici olduğum personelin kendi iş tanımında olan şeyleri yapmamak istemesi büyük bir hayal kırıklığı oldu. iş aktine son vermekten öte neden diye sorgulatıyor, yanlış olan nedir pek çok deyimle atasözüyle açıklanabilecek durum mu hasıl oldu? Bazı insanlara bazı şeyler ağır gelir ve taşıyamazlar nezaketi iyiliği bile ne acı..

düşüncelerimle müziklerin denk gelmelerini seviyorum

yirmiyedi sıfırsekiz ikibinyirmibeş

konuşmak

yürümek

yemek içmek

gülmek

ağlamak

yaşadığın anlamına gelmiyor bazen..

bu parçanın hissettirdikleri

sigara

yine öküz oturmuştu yüreğime

kış kışlar, iş yoğunluğu toplantılar hatta işten akşam dokuz gibi çıkmak bile

zihnimde çakılı anıları bir milim bile kıpırdatmadı

sigara üstüne sigara..

bugünlerde doktor sigarayı fena arttırdım ayda bir paket, haftada bir oldu.

bilahare bir vakit bırakacağım ama bugünlerde canım hiç bırakmak istemiyor..

bıraktığım o kadar çok şey var ki

alışıncaya kadar nefes nefes eşlikçim..

sigara

onsekiz sıfırsekiz ikibinyirmibeş

 yalnız değil bir başıma

memnun değil

lakin

şikayetçi hiç değil

karmaşadan kaostan 

yalandan dolandan 

yapaylıktan uzak

olabildiğince kendime yakın..

kendinden başka kimsesi yok kimsenin,

bunu her geçen gün daha iyi öğretiyor zaman..

Nazdrovi

Gülünç

bakıyorum

görüyorum

hissediyorum,

fark ettirmeden

oyun kurmaya çalışanların

ne kadar gülünç 

oynadıklarına

şaşırmıyorum

asıl şaşırdığım

bu oyunlara

inananların

gülünç halleri...

oyun sahnede olmalı gerçek yaşamda değil

Maskeli Balo

gülüş

 bir insanı  aydınlık, ışıklı gösteren yegane şey gülüşü

üstü başı kirli olsa da güneş gibi parlatıyor içten bir gülüş

göz kamaştırdığı da oluyor bazı bazı

güneş gözlüğü takmayınız gülen birine bakarken

o ışık huzmeleri ruhlara şifadır..

gülmek için...

to be or not to be..

 insan olmak zor değil

insan kalabilmek zor olan.

Anatoli

Rüya güya

 Sen rüyama geliyorsun
bomba patlama sesleriyle irkiliyorum 
her yer toz bulutu savaş!

kalp ile beyin arasındaki savaşım hala devam ediyor mu?

bittiğini düşünürken...

Sundance

bu dünya ile ilgili hiç bir şey sonsuz değilken üstelik!

insan düşünsel ve fiziksel mahremini paylaştığı, ağladığı, güldüğü birinin 

kendisini anladığını sevdiğini, düşünmesi normal olan değilse nedir?

Hep duygularımızı, kendimizi tetikte mi tutmalıyız,

hep yalnız mı olmalıyız hiç güvenmemeli miyiz?

bu çok yorucu doktor

şu güven meselesi

etraf kalabalık olsa ne yazar güvendiğin kimse olmadıktan sonra!

sevmek mi, güvenmek mi?

sevgin aşkın büyürken güvenini de aynı oranda büyütemediğinde, kalp kırıklığı, parçalanma dağılma çok şiddetli oluyor tecrübeyle sabit!

alışmıyorsun da bu duyguyla ve kabulle yaşamayı öğreniyorsun

buna tecrübe, olgunluk, tevekkül bir sürü kelime ile kabulü kolaylaştırıcı cila çekiyorsun..

........

gerçekliği tüm açıklığıyla bilirken insan kendini ne kadar kandırabilir?

kandıramaz, bağımlılık mı, menfaat mi, korkular mı hangi duyguyla üç maymunu oynar peki?

Mutsuz beraberliklerin, evliliklerin, ev arkadaşlığı ile devamının asıl meselesi nedir?

ölümü kabulle yaşayan bizler sevdiğimiz şeylerin sonsuz sürmesini isteriz ve ya biz isteyinceye kadar sürmesini bu da bir paradoks değil mi?

bu dünya ile ilgili hiç bir şey sonsuz değilken üstelik!

Songo di Liberta

 

tüm fotoğraflar

 Az önce tüm fotoğrafları, eşyaları attım ağlamam sanıyordum bunca zaman sonra yine çok ağladım. 

Dün gece rüyamdaydın birlikte değildik  seni görüyordum yakından sendin biliyordum ama yüzün yoktu. Uyandığımda sana olan duygularımın bittiğine yordum ve ondan cesaretle fotoğrafları ayıklama ve atma işine giriştim, tek ama senin çektiklerini bile attım. 

 Yine sarsıldım,

sahicimiydi hiç bilemeyeceğim bir önemi varmış gibi saçma bir merak işte!

yirmiiki sıfıryedi ikibinyirmibeş

 insanın en iyi hali gübre olmalı

mezarlıklara baksana,

nasıl yeşil

var olmaya devam etmek için mi,

hala bu dünyadan kam alma gayreti mi?

bilinmez..

Asla asla Dememeli

Onyedi Temmuz İkibinyirmibeş

 Niye böyle oldu ki

ağlarken buldum kendimi

ağladığıma hayret ederek ağladım..

gerisini hatırlamıyorum sızmışım uykusuzluktan..

günlerdir gördüğüm tuhaf rüyalar,

yorsa da direniyorum..

FARZET

keşke

 Bazen iyi ki dediğin zamanla keşke oluyormuş, olmasaydı iyiydi..

yaz yare böye

Onca zaman bunca yalan nasıl?

 Bitişler çok üzücü kötü bir hal alsa da üzücü

Verilen onca sevgi, değer, emek, zaman..

Geçirilen güzel günler yalana dolana bulaşmamış olanlar..

Sahi insan bunca zaman yalan söyleyebilir mi?

Yalan söylemek sanıldığı kadar zeka işi değil bir seçim ve kişilik!

Benim kendime ve karşımdaki çocuk olsa dahi saygımdan tercih etmediğim bir şey onun iç huzursuzluğunu ilk söylediğim yalanda sevmemiştim 13-14 yaşımda pembe beyaz olanları istemeyerek ender kullansamda sevmedim bende ki duruşunu ve söyleyenlerden de uzaklaşmayı zamanla öğrendim. 

Tekrar soruyorum insan sevdiğini söylediği kişiye onca zaman bunca yalanı nasıl söyler???

YALAN YALAN 

rapor yoksa deport

 insanlar kendini bilmiyor doktor, rapor lazım aynı ehliyet almak için alınanlardan hatta daha detaylı.

hayatı yaşarken başkasının hayatını zindana çevirenler bir adada filan tutulmalı, kendi yaşamı ve

 duygularından başka hiç bir şeyi düşünmeyenler başka bir adaya konmalı.

Tutarsızlar bir istasyonda bekletilmeli, olumlu hal alırsa  ona göre konumlandırmalı mesela!

hepsi yorgunluktan en çok insanlardan yoruldum..

.

insan mı, hatıralar mı daha tehlikeli?

 

kıyıdan köşeden çıkanlar..

tehlikeli hatıralar

hezeyan

 hiç anlaşılmadığını anladığın bir ilişkiden gittikten sonra,

acaba anladı da anlamazdan mı geldi? gibi saçma düşünceler yokladığında

def etmek gerekir!

bu acaba çok daha acımasızdır çünkü

içinde ne sevgi ne aşk ne de merhamet vardır..

bu kadar kanırtmaya gerek yoktur!

birden

Dilek

 doğum günü dileklerin önemli

ne dilediğini unutma 

bir gün hiç beklemediğin anda mucize gibi oluveriyor..

o an öyle düşünüyorsun

sonra en büyük sınavın oluyor

belleğine kazıyorsun acıta acıta...

nereden geldi aklıma bu haziran günü

yine sevebilirim..

otuz mayıs ikibinyirmibeş

 teşhisi koymak 

iyileşmeyi istemek

pozitif olmak

her zaman iyileştirmiyor doktor..

can kırıklarıyla dolu kalp,

muhtelif vakitlerde batırıyor kıymıklarını

kanatıyor, acıtıyor

gülerken bile,

içine içine akıtıyor..

yaşam böyle bir şey belki

çokta şey etmemek lazım

düşünmek, hissetmek

öylesine yaşayıp gitmek gerekli belki de..

kulağımdaki müzik

parçacık

 dağılmak en küçük parçalarına kadar,

ayrılmak

çözülmeyi hızlandırır mı?

çatlaklarla atıl durmaktan iyidir belki,

karışmak toprağa denize..

ve yeniden hayat müjdesini verir toprak her yıl yaptığı gibi...

Hiç Konuşmadan

Yar'a Değil Yara!

 dün iyileşmiş sandığım 

yokmuş gibi davrandığım

yarama baktım.

kanıyordu

darmadağınım..

o kanadıkça ben ağladım

ben ağladıkça o kanadı.

umarım,

iyileşmeden önceki son evrededir.

Nilüfer

yol

 vardığın yerle övünürken geçtiği yolları unutmak, egonun galibiyeti olsa gerek

oysaki varılan yeri, kat edilen yolun, manzarası, çukuru, çamuru, ferahlığı,

soğuğu, güneşi, çiçeği, böceği değerli kılıyordu..

icat micad vs.

yalnızlık sevip umudunu yitirenlerin icadı

bu sebepten yalnızlık

çok incinenlerin sığınağı..

bir kızıl goncaya...

bittik biz!

 benim en  korktuğum aldatılmaktı 

senin korktuğun ise terk edilmek

birbirimize yaşattık acıta acıta

suçlamayacağım.

korkularım mı yaşattı bunu

ondan dolayı, bundan ötürü mü bilemeyeceğiz

bildiğimiz,

bittiğimiz...

Melankoli

mevsim

 Mevsim kayması sadece doğada mı oluyor insan ruhunun da mevsimlerinde kaymalar olabiliyor..

Her şeyin birbirine girdiği dün yaz iken bugün kara kışa uyanıyorsun tıpkı ruhum gibi belki ruhlardaki bu karmaşa da mevsimlerden ötürü, bir sebep bulmak gerekiyor bu bitmeyen melankoliye hüzne bir dayanak lazım. İşaret parmağını sallayarak aslında tüm suçlu sensin demek rahatlatır mı?

Bu yetişkinlik mi ergenlik mi, annemize şikayet ettiğinde tüm sıkıntılarımız bitiyor muydu?

Benim hafızamda böyle şikayetlerim yok, olmadı hiç!

Hiç sorumluluk almayan insana yetişkin diyemiyorsak, haddinden fazla sorumluluk alana da en yetişkin mi demek gerekiyor..

Halimden şikayetçi değilim lakin bazen bir isyan kaşıyor ruhumu..

İsyan Ettim Hayata

zerre

 Daha çok parçalanayım diye bu kadar yükseltmişsin,

Zerrelerime kadar dağılınca anladım.

mutlu musun?

dediler ki

Filim değil film

merak edilen bir filmin baş karakterleriydik ne kadar senaryoyu sızdırmasakta bir şekilde 

direkt veya endirekt meraklı gözler, sorulu sözler vardı etrafımızda.

ne güzel filmdi

ne sahici oynadık

ne sahici sevdim,

canımı acıta acıta..

eski neşe..

o çekip gitme duygusu

eski neşesine bir türlü kavuşamayan kalbim

saçıp savurdu buraya gelene kadar

içindeki şarkıları şimdi gündelik hayatın sade gürültüsü,

kuru düzeni kuşatırken sessizliğimi ardına saklandığım

kelimeler kadar bir hayat.

ölmeden önce okunacak,

yazılacak bir kaç kitap.

M. MUNGAN

Seni Kalbimle...

Sıla

 Üzücü nedenle de olsa 16 yıl aradan sonra memlekete gitmek ruhumda hiç ummadığım duyguları hissettirdi. 

Sıla dedikleri bu olsa gerek bir zamanlar oynadığım bahçeli evler artık kalmasa bile ilk gittiğim okulumu görmek ve ilk öğretmenimin ruhuna dua okumak sanki yapılması gereken bir görevi yapmanın rahatlığını verdi. 

İnsanlar uzak yakın akrabalar tanıdıkların tek sorusu anlaşmışçasına beni bildin mi? Bilinmek önemliydi bilemediklerime de gönül koymasınlar diye bildim dedim bile isteye. Nuri Bilge Ceylan filmleri gibi uzun sessiz monologlar ve İç Anadolunun o her şeyi kadere bağlayan kederli mutluluğun ne olduğunu unutmuş kavruk insanları hepsi bir birine benzeyen. 

Çıplak dağlarında yürümeyi sevdiğim yaylalarına da yolum düşse dedim çocukluğumdaki gibi gece samanyolunu izlemek isterim. İyi geldi zaten yolculuk bana hep iyi gelir. 

Söyle Sunam

Neşe

huysuz ihtiyarlar pek sevilmez bu huysuzluğun en önemli belirtilerinden biri gençlerin sesine 

kahkahasına tahammülsüzlük olsa gerek! 

Ortak kullanıma mahsus alan, toplu taşımada ve ya kafe restoranlarda hemen biri çıkıp sessiz

olun biraz diye uyarıyor kızıyor azarlıyorlar, bizim zamanımızda bıdı bıdısıyla!

taşkınlık değil kastım lakin içten taşan coşku ve neşe bizim türlü sorunlarla, kaygılarla, yitirdiğimiz

unuttuğumuz o neşe bir zamanlar bizim de içimizde vardı. Okuldan dönerekten otobüste, kütüphanede 

bile ağzımızı kapatsak dahi taşan o neşe, ota çöpe güldüğümüz, hiç bir şeyin yedeğinin 

olmadığı her şeyin özenli olduğu güzel günler.

Kanın kaynamasından mıydı, o devirle mi ilgiliydi, bilmem? Güzel günlerdi bunu bilirim..

oy bahçenizee nanay da yar nanay da

saygı en çok kime gerekli?

 Yolunun hiç ayrılmasını dilemediğin biriyle yolunu ayırmak ve bir  daha kesişmeyeceğini bilmek can yakıyor.

Haklı olmak bile acıyı hafifletmiyor..

ne acı bu kadar tükenmeseydi

ne uzun yıllar severdim ben seni 

elimi kolumu bağlamasaydın!

saygı mühim,

insanın kendine saygısı en mühimi doktor

belki başkasının yüzüne has bel kader bakar da insan

kendi yüzüne bakacak yüzü olmalı.

ne tuhaf

Koku

 Neden benim midem uzun zamandır bulanıyor diyordum,

ara ara gelen resif koku nereden diye bakınıyordum, hep yukarıya baktığımdan görememişim, boğazımıza kadar  insanlığın çürümüşlüğünün kokusuymuş.

Geldik Sonuna Kadar… 

Korkak mı?

 bir gün bu dünyayı istemesem de terk edeceğimi bilmek bilinciyle diretmemeye başladım

gürültüden, huzursuzluktan, negatiflikten, kavgadan, kibirden, sevgisizlikten, hissedince uzaklaşıyorum.

bunu öğrenmek çok zamanımı aldı.

yalnızlığın huzurunu seviyorum, aile, eş, dost, arkadaşın çoğu anlatma gayretinde dinleme zahmetleri yok

bunu fark edince hemen mesafe ayarını yapabiliyorum artık!

Eskiden kaçmanın hepsinin kötü bir şey olduğunu kaçanların korkak, güçsüz olduğunu sanırdım, 

bazı kaçmaların güçlülerce yapıldığını biliyorum.

huzurun peşinde olanların yapabilecekleri güçlü eylemlerden birisi olduğunun idrakinde olmak hafifletiyor.

tesadüf bu şarkı çıkınca burada durmalı dedim..

yalnız

Alacakaranlık gibi

öylesine sığ bir suda battı gemim bir tahta parçasına tutunmuş ya su da çözülerek çürüyerek ölmeyi bekleyecektim 

ya da kurtulmak için çabalayacaktım.

durarak ölmektense hareket ederek ölmeyi seçtim çıktığım kara, biraz alacakaranlıkta sabahtan önceki 

hal gibi aydınlanacak az daha beklemeliyim ...

Aşk Olsun

geriye bakarak yol gidilmez

 tutsaklık, tutunmaktan türemiş olsa gerek şu an hiç araştırmadan yazıyorum.

özgürlüğün temel prensibi bırakmayı bilmek sanırım bıraktıkça özgür

tutundukça tutsak oluyoruz. Bu bazen bir kişi veya kişiler, bazen bir nesne!

 neyi tutuyorsan o senin hükümdarın...

şimdi kendime tutundum, ne çok ihmal ettiğimi görünce içim ezildi biraz ama acımadım

idrak ne zaman kazanılmışsa öncesine vahlamamak gerek yoksa geriye bakarak yol gidilmez.

 aralıkta alınan kararlar koca bir boşluk şimdi aydınlanma biraz biraz.

hafiflemiş hissetmek bu histen suçluluk duymamak güzel..

bu hava da gidilmez (Nazancığım her havada gidilir)

ah

kalbim düşüncelerim bir dişlinin içerisinde ezilirken çıkan ahlarım çokça buraya yazdıklarım..

mutlu hikayeler yazılmış mıdır, benim bilinç altı seçimlerim mi hep mutsuz hikayelerdi?

gerçi kalben gelişmiş insan da mutluluğunu pek yazmaz, yazamaz. Bu kadar mutsuzluğun içerisinde 

kaybı olanın yanında olanınla, övünmek gibi gelir, doğru mu yanılış mı bilemem?

bize öyle öğrettiler..

ah

onaltı ocak ikibinyirmibeş

"insan kendi kötüsünü bilir, 

bildiği kötüsüne, bir başkasının kötü demesini istemez!"

oksijen maskesini önce kendine tak!

çok sevdim çok affettim

kendimi affedemez duruma gelince fark ettim

önce can..

Remember me

Vasatlığın antibiyotiği sanat olmalı..

 Benim mücadelem sanırım daha çok vasatlıklaydı

ortalama olanı sevmemek kibir değil ama bu vasatlığı fark ettiğim an uzaklaşmak çabasında oldum.

o nedenle ilk aklıma gelen ilk beğendiğimi herkes beğenir düşüncesiyle daha detaycı oldum sanırım,

bu çoğun insanı yorsa da sürüye dahil olmama ferahlığı veriyor insana..

yaşamlarımız ortalama bir ailede başlıyor ve katılıyorum ailenin bilinç ve vizyonu insanın geleceğini de 

şekillendiriyor çoğunlukla..

Çocukken müze, konser, sergi görmüşle görmemişin gelişimi sanata bakış açısı bir olmuyor maalesef.

Sanat ise insanın ruh ve hayal dünyasını derinleştirip farklılaştırıyor ufkunu sonsuzluğa açıyor..

Piyano Piyano..

Onur boş bir gurur değil kişiliğin omurgasıdır...

 Aydın Boysan'ın ölümünün 6. yılını Şu sözüyle analım:

 "Hızır gelip de ömrümün bir bölümünü tekrar yaşama fırsatını verse ben ilk yılları seçerim. Patlak ayakkabılarım, yarı aç midem, üşüten giysilerimle Cumhuriyet’in ilk yıllarını. Çünkü saygın bir ülkenin onurlu vatandaşlarıydık"