onüç kasım ikibinonsekiz

bir tren kalkıyor içimden
takılmış katarları tek tek atarak üzerinden
ve acı acı sirenini çalarak
kurtuluyor yüklerinden...


küçüğüm

oniki onbir ikibinonsekiz

sana konuşmanın manasızlığını keşfetmem uzun sürdü,

süresiz suskunluğumu da anlayacağını hiç sanmıyorum...

tüm bencilliğinle ego duvarının zirvesinden bakıyorsun!