yirmiiki onbir ikibinonyedi

zorlamadan, planlamadan programlamadan gelişti her şey bende
sadece sevdim
içimde yükselen sevginle
sana doğru her adımımda
duvarlarına çarptım ne yazık ki
derlemek toparlamak
yeniden, yeniden
ve her yeni de
bir iki parçam noksan yaralı
ağzından çıkan seviyorumun
kalbinin süzgeçinden de geçtiğini sanmıştım
kişi kendi gibi bilirmiş ya o misal işte...


kendine biçtiğin ıssızlığında
bilmiyorum hiç kimse ye mi yer yok
ama bana yer olmadığını
artık çok iyi öğrendim
direnmeyeceğim
tek taraflı sevmeler için artık..

onyedi onbir ikibinonyedi

bazen çok aptal olduğumu hissediyorum
her şey aleni iken
zihnim kapanıyor sanki
at gözlüğü takmış gibi dar açıyla dört nala koşuyor,
ya öyleyse, ya böyleyse diye kendimi kandırıp duruyorum
bu çok saçma
bile bile,
bile isteye hem de
sonra uzun bir sorgulama süreci tüm yaşantımı...