Az önce tüm fotoğrafları, eşyaları attım ağlamam sanıyordum bunca zaman sonra yine çok ağladım.
Dün gece rüyamdaydın birlikte değildik seni görüyordum yakından sendin biliyordum ama yüzün yoktu. Uyandığımda sana olan duygularımın bittiğine yordum ve ondan cesaretle fotoğrafları ayıklama ve atma işine giriştim, tek ama senin çektiklerini bile attım.
Yine sarsıldım,
sahicimiydi hiç bilemeyeceğim bir önemi varmış gibi saçma bir merak işte!
insanın en iyi hali gübre olmalı
mezarlıklara baksana,
nasıl yeşil
var olmaya devam etmek için mi,
hala bu dünyadan kam alma gayreti mi?
bilinmez..
Niye böyle oldu ki
ağlarken buldum kendimi
ağladığıma hayret ederek ağladım..
gerisini hatırlamıyorum sızmışım uykusuzluktan..
günlerdir gördüğüm tuhaf rüyalar,
yorsa da direniyorum..
Bitişler çok üzücü kötü bir hal alsa da üzücü
Verilen onca sevgi, değer, emek, zaman..
Geçirilen güzel günler yalana dolana bulaşmamış olanlar..
Sahi insan bunca zaman yalan söyleyebilir mi?
Yalan söylemek sanıldığı kadar zeka işi değil bir seçim ve kişilik!
Benim kendime ve karşımdaki çocuk olsa dahi saygımdan tercih etmediğim bir şey onun iç huzursuzluğunu ilk söylediğim yalanda sevmemiştim 13-14 yaşımda pembe beyaz olanları istemeyerek ender kullansamda sevmedim bende ki duruşunu ve söyleyenlerden de uzaklaşmayı zamanla öğrendim.
Tekrar soruyorum insan sevdiğini söylediği kişiye onca zaman bunca yalanı nasıl söyler???
