Bunca zamandır boşu boşuna yürüdüğünü anlamak tarifsiz acı
yürürken her şey sahici gibiyken mutlu olduğunu düşünürken
ne masallarda ne de gerçekte o ülkenin hiç var olmadığını öğrenmek
insan kaç yaşında olursa olsun sarsıcı
bu ülkenin adı aşk, sevgi ve ya güvendi.
* başkalarını önemsemediğini belirtmek aslında önemsediğinin kanıtı gibi söylem değil eylem gerektiren
bir tavır bu.
* Düşünsel ve eylemsel enerjini kendi yaşamına, huzuruna odaklamak ve kendi mutluluğun için
çabalarken yakınların çevrendeki seçtiğin bazen de seçmediğin (toksin kişiler hariç) insanlarla da
iletişime ihtiyacın var durum böyle olunca onların kaygı mutsuzluk ve ya sorunlarına da kayıtsız
kalamıyor insan, kalabilmesi için narsistik boyutunda bencillik gerek diye düşünüyorum.
* dünyaya, yaşama, çevreye tüm canlılara duyarlı olup insanların ne dediğine ne yaptığına kayıtsızlık
kendi ırkını reddin nirvanası olsa gerek bu da ayrı bir konu..
hepimiz kendi dünyalarımızın atlasıyız
habire yüklüyoruz
ağırlaştırıyoruz gün be gün yükümüzü
köle değilsen ve
kölesi değilsen hiç bir şeyin
kimse yükleyemez kendinden gayrı yüklerini..
kişinin kendi bile kendi isyanından korkar
lakin özgürlük
hep isyanların ardından gelmiştir...
Sahip olduğumuzu düşündüklerimiz
kaybetmekten korktuğumuz her şeyin esiri olduğumuz bu çağ
en büyük kölelik çağı değil mi?
şimdi dinlediğim şarkı da burada dursun
Kıskançlık kendi gösteremediğin başarıyı hazmedememek ve ilerlemek için çaba göstermemek
bunun için ilkel bir duygu demeyeceğim onun yerine daha cüretkar bir laf ederek zeka geriliği diyorum.
İlişkilerde ki kıskançlıkta çok gereksiz ve tüketici, tüketip insanın ağzını acıtan tabakaya kadar
inmemek lazım ağızdaki hoş lezzet hatırlanmalı.
Bu biriktirilen acı tat insan ağzının florasını bozup ve güzel tatları bile algılatmıyor.
erdemli bir insanın erdemi nasıl ölçülür?
hiç bir olaya, olumsuz ortam ve duruma maruz kalmayan
hep saygın kalmayı başarmış kişilere erdemli demek bana biraz kolaycılık gibi geliyor.
Bayağılığın içinde kendini kaybetmemiş, alçaklığın hainliğin içinde doğrudan yana olmuş,
düzen bozulduğunda erkten yana olmamış, yuvarlak konuşmak yerine doğruyu konuşma cesaretinde olan
için erdemli demek çok daha doğru geliyor.
bazen kaskatı duygusuz beton gibi
koşuşturmalar ajitasyon zırlamalar bağırış çağırış
hiç duygu emaresi belirmiyor içimde..
bazense günlerce ağlayasım geliyor
bir reklama bir kedi videosuna okuduğum bir kitaba
beni ağlatan kısmını defalarca okuyarak hem de ağlayabiliyorum.
gülmek mi?
gülmeyi de iyi bilirim lakin istediğime
zihnim de bedenim de yoğun, yorgun..
yine uzun yürüyüşlerin vaktidir...
aynı kişi olmayı marifet sayarken bir yandan da değişime övgülerde bulunanları çok hayretle karşılıyorum bu nasıl çelişkidir!
"o köprülerin altından çok sular aktı" derken bir köprüyü bir insan gibi de algılıyorum.
yaşanılan iyi veya kötü her hangi bir olaydan sonra veya seyredilen bir film, okunan bir kitap,
gidilen görülen bir yerden sonra ben, aynı ben olamıyorum mesela.
İnsanlar ve onlara gereksiz güvenin boşa çıkmasını saymıyorum bile!
Yaşım zihnim duygularım değişirken aynı kalmak mı?
bu koca bir savsata...
evin kapısını kapatınca dışarıda olmuyor kimse,
kalbinin kapısını kapatınca dış kapının dış mandalı oluyor...
maharet tüm kapıları kapatıp hapsetmek değil
kime açacağını bilecek kadar beşer şaşarı tanıyabilmek
kanaatimce..
