yirmiiki aralık ikibinyirmiüç

 ben on iki yaşıma kadar çocuktum

on iki yaşımdan sonra almışlardı çocukluğumu

daha orta birinci sınıfa okula giderken koca koca adamların 

salyalı laf atmalarını anımsıyorum nefretle

ev oturmalarına gelen bazı akraba tanıdıkların kötü bakışlarını hissettiğimden beri nefret ederim

tüm akrabalardan.

bu klişe İç Anadolu mantığından da nefret ettim kıyamasam da annemde bu düşüncelerin baskınlığından da!

İç Anadoluluğun güzelliği çoktur Nuri Bilge Ceylan filmlerindeki gibi ama o kadar kadersel boyun eğişleri vardır ki celladına boyun uzatırken sormazlar hiç suçum nedir diye her şeyi itirazsız kabul edişleri çok öfkelendirir beni.

bilmiyorum ne tetikledi bunlar geldi şimdi aklıma

çocukluğumun üzerinde üç on yıl geçmişken özledim sanırım çocukluğumu oyuncağım yoktu lakin, oyunlarımı..

ip atlamayı, seksek oynamayı, çelik çomak....

dört aralık ikibinyirmiüç

Öznesi olmayan cümleler gibi boşlukta

içimde birikenler

haykırmak istiyor muyum,

akıtmak içimdeki biriken kızgınlıklarımı?

bazı şeyler buna bile değmiyor

affediyorum

ve bağımı koparıyorum

istemiyorum peşimden gelmesin,

bıraktığım noktada ister yeşersin

ister kendi zehri kurutsun..

ve birden bire olmuyor

zamanla

bütün kertikler aşınır

çizgi kalır hatta onlar bile gider,

incelir hassaslaşır kırılgan olurum

bir gün bir el sarar

güçlenirim

akılım Kasımda kalmış halbuki aralıksız...

sevmeye devam etmek için,

olmak istemediğim noktada olmak ve kaçınılmaza doğru ilerlemek

hissizleşiyorum albayım

o kadar çok ve uzun sevmek istemiştim halbuki

çok defa kırdığında

en çok 

sevmeye devam etmek için,

iyileştirdim kendimi..

içindeki çocukluğu sevmiştim

özgünlüğünü

beni sevmesini sevmiştim 

biz olma halimizi

perdesiz konuşabilmeyi

bir olma halimizi..

birbirimizin gözündeki yaşları sildiğimiz zamanları

bazen aynı

bazen başka başka şeylere ağladığımız anlarda..

özledim

yirmidokuz ağustos ikibinyirmiüç

 Her şeyi anladığını sanmakta bir çeşit körlük aslında, ön yargı 

hele ki bir kişiyle ilgili böyle  kanılar çok yanıltıcı!

Olayı durumu kendi perspektifinden görüp kendi bilincinle işleyip karşıdaki kişi(kişiler) de böyle düşünüyordur yapıyordur demek  ne kadar doğrudur ve gerçeğe kadar götürür.

İnsanın ilk mücadelesi sanı ve yargıları olmalı ki geniş perspektife sahip olup doğru karara ulaşabilsin

Yirmibir Ağustos İkibinyirmiüç

 Bu gerçeği anladıktan sonra insan yeniden aşık olabilir mi?

aşkın büyüsünün, ona yüklediğin anlam ve dolayısıyla kendi yansıman olduğunu fark etmek hem müthiş hem de korkunç!

İllüzyon devam etsin istiyor insan bütün hileleri gördüğü halde..

Etmiyor beyin şapşal görmüyor musun? diyor sürekli..

YOKLUĞUNDA

08/08/2023

 yolları severim

dolap beygiri gibi dönüp durduğum değil hep gidilen 

tekrar tekrar geçilmeyen yoları..

Anlaşılmayı beklemiyorum artık

ve kendimi anlatmayı yeniden yeniden..

olduğum gibi olduğum kadarıyla

kendimi bilerek ne kadar sürecekse

o kadar yaşamayı

kendi keyfimin istediği şekilde

yalansız sade

sadece..

iki yabancı

sekiz sekiz ikibinyirmiüç

 bazen bir kayıp

bir durum da

konuşamaz insan 

düğümü boğazında kalakalır.

bu günler böyle geçiyor birbiri ardına

geçecek

soru sorulmayan

yalnızlığa ihtiyacım var..

yol, yolcu, değişim

hiç bir aydınlığı olmayan yolda yürümek için inat etmemeli gerekirse gittiği kadar yolu geri dönmek pahasına yolunu değiştirmesini bilmeli aklın varlığını hatırlamalı ve kullanmalı..

on beş mayıs ikibinyirmiüç

 kendimdeki değişimi hissederek sindirerek yaşarken

ülkem için de umudumdu ve kendim kadar isteğimdi değişim.

Böyle kala kaldım 

öfkelendim

günlerce üzüldüm yediğim lokma boğazıma dizildi

deprem bölgesi için elimden geldiğince bir şeyler yapmaya çabaladım.

onlar kader dedi

ben küfrettim 

ekonomik durumu kötü olan insanlar için de ayrı üzülmüştüm.

Boşunaymış

Kafalar öz benlikten çıkmış zihniyet ortadoğunun bile altında bir seviyeye inmiş ne acı..

ve kadınlar

bunu nasıl yaptınız kendinize..

şeker değilim ki

en sevdiğim saatler akşam üzeri gün batımı zamanı

dün yürüyüş yapmaya karar vermiştim tam hazırlıklarımı tamamladığımda yağmur sepeledi,

üff dedim şimdi yürüyemem kısa bir ikilem süresi yürümeye karar verdim kendimi gazlayarak

şeker değilim ki))) 

Parka ulaştığımda çimler yeni biçilmiş çok az denebilecek insan var, yağmur tam ahmak ıslatan cinsten eşlik ediyor, çisentili yağmur, çimen kokusu ve ben sanki dünyada değil sonsuzluğa yürüyorduk öyle iyi geldi ki ruhum tazelendi..

gel buluta bakalım

sekiz mayıs ikibinyirmiüç

en çok dinginliğimi seviyorum

öfke nöbetlerimi değil.

Bunun bir bedeli var elbette

uzaklaşmam gerekiyor insanlardan.

Ruhum yalnız gemisinde usul usul yol alıyor,

ve kayboluyor tüm siluetler uzaklaştıkça.. 

Öyle bir nisan günü..

 ruhum öylesine başıboş öylesine sükun

ne öfkesi var ne nefreti

güzel bir nisan günü gibi,

ne sıcak

ne soğuk

etrafta tabiatın mis kokusu..

elimde elinin sıcaklığı,

kalbimde taşan sevgin..

sanki yirmi yaşında gibi..

coşkun yaşama sevinci dolaşıyor damalarımda

öyle bir nisan günü..

şimdi gel de aşka inama..

çocuklar hiç ağlamasın

 kaç gündür beynimi kemiren bir his var

okuduğum gördüğüm haberlerde beni huzursuz eden ne yapabilirim dedirten bir his!

Çocukları düşünüyorum kötülüğün içinde yapayalnız kalmış çocukları, 

ne yapabilirim onlar için?

Birinin yaşamına dokunmak yuvası olma fikri çok sık geliyor 

büyük bir sorumluluk doğurmayı düşünmezken bir çocuğa yuva olmak yaralı bir yüreğe merhem olmak

Bu kendi kendime yapabileceğim bir yolculuk

arkadaş dost aile bu konulara mesafeli 

onlarla konuşmak dahi istemiyorum

hem ben her kararımı tek başıma aldım!

Ağıt

 feryat figan edince mi ağıt oluyor,

sessiz içe akıtılan yaşlar da ağıt sayılmaz mı?

kelimeler, varlık, yokluk, hiçlik!

 varlık,

vardık mı?

vardık!

yokluğun sonuna

hiçliğe...

Ben, kendim, canım kendim...

  ne konuşmak istiyorum

ne de sitem etmek!

kendime sarılıp kendimi iyileştirmek istiyorum..

biliyorum kendimden başka kimsem yok!