ben on iki yaşıma kadar çocuktum
on iki yaşımdan sonra almışlardı çocukluğumu
daha orta birinci sınıfa okula giderken koca koca adamların
salyalı laf atmalarını anımsıyorum nefretle
ev oturmalarına gelen bazı akraba tanıdıkların kötü bakışlarını hissettiğimden beri nefret ederim
tüm akrabalardan.
bu klişe İç Anadolu mantığından da nefret ettim kıyamasam da annemde bu düşüncelerin baskınlığından da!
İç Anadoluluğun güzelliği çoktur Nuri Bilge Ceylan filmlerindeki gibi ama o kadar kadersel boyun eğişleri vardır ki celladına boyun uzatırken sormazlar hiç suçum nedir diye her şeyi itirazsız kabul edişleri çok öfkelendirir beni.
bilmiyorum ne tetikledi bunlar geldi şimdi aklıma
çocukluğumun üzerinde üç on yıl geçmişken özledim sanırım çocukluğumu oyuncağım yoktu lakin, oyunlarımı..
ip atlamayı, seksek oynamayı, çelik çomak....
