onüç kasım ikibinonsekiz

bir tren kalkıyor içimden
takılmış katarları tek tek atarak üzerinden
ve acı acı sirenini çalarak
kurtuluyor yüklerinden...


küçüğüm

oniki onbir ikibinonsekiz

sana konuşmanın manasızlığını keşfetmem uzun sürdü,

süresiz suskunluğumu da anlayacağını hiç sanmıyorum...

tüm bencilliğinle ego duvarının zirvesinden bakıyorsun!

yirmibeş temmuz ikibinonsekiz

yoruluyorum
zorlanıyorum çokça
ama durursam patlayacağım
o yüzden yürüyorum saatlerce
müzik bile dinlemeden
zihnimdekileri de takmamaya çalışarak,
insanlara, doğaya çokça göğe bakarak
ve derin derin soluyarak
yürüyorum uzun uzun..
bir yere vardırmıyor
aynı çemberin içinde ama iyi geliyor yinede...

ne duymak ne de konuşmak istiyorum.



kelimeler

ondokuz mart ikibinonsekiz

Anlaşılmak!
bazen kendime bile katla namazken çok saçma değil mi?

O anlarda;
defterin tüm sayfalarını gelişi güzel karalıyorum..
kağıda kaleme dokunmak rahatlatıyor bir tek!
Kalemin kağıt üzerinde çıkardığı ses,
dalga, yağmur sesi kadar rahatlatıcı..