karşı

Ne zaman bu yakaya geçsem soluksuz kalıyorum,
Sanki bir yerlerden karşıma çıkacakmışsın gibi...
Çok küçük bir ihtimal!
Çıkmandan mı korkuyorum, çıkmamandan mı?
Ama sen yine de çıkma!

kaos

Sen ki o kadar ketumken,

kelimelerin, tavrın, merhametin, sevgin..

ben nasıl?

anlayamıyorum!

şimdi hayat başka başka yönlere savurmuşken,

gözlerini unutmamak!

neyin nesi?

aklına gelmediğimi bilmeme rağmen

aklımdan, kalbimden çıkmaman,

büyük haksızlık değil mi?

boş boş konuşuyorum işte

belki rahatlama gayesi,

belki kimseye anlatamadığımdan

belki düşündüğümden, hissettiğimden daha ağır

artık taşıyamadığımdan

evrene salınsın da içimde kalmasın diye

yoksa zor, çok zor...

saçma

saçma sapan günler haftalar
bitecek az kaldı!
sonra başka başka saçmalıklar sahnelenecek...

"eskiden biraz olsun ümit vardı içimde"

bir tatlı huzur..

pek çok sosyal paylaşım hesabımı kapattım.
aynı gazetelerdeki gibi, hiçlik, kirlilik, zaman kaybında öte bir katma değeri olmadığına karar kıldım!
benim tanıdığım arkadaşlarım, akrabalarımın bana ulaşmada sanal bir kaynağa ihtiyaçları da yok zaten...
uzun çalışma ve trafik sıkıntıma rağmen üşenmenin, üşenme ve tembellik getirdiğini biliyorum bu yüzden
az uyu, çok yaşa moduna aldım baharla birlikte kendimi))
televizyonla hiç aram olmadı şimdi de vaktim yok zaten!
şimdi yüzme ve yogaya başladım tekrar ve uzun zamandır yapmadığım okuma listeleri oluşturdum yeniden...
bana bu mevsim iyi geliyor doğa gibi yenileniyorum, enerjik oluyorum..

hayat

"Kainatın en özgür ruhları kadınlardır ve erkekler sevgi adına sizi köleleştiriyor. Arzu etmediğiniz hiçbir şeyi yapmayın, çünkü siz varsanız hayat var"

ne güzel demiş kendisine ait olsa da olmasa da Sayın İlhan İrem Bey!

başka

bir olayı, bir durumu, kabul etmek başka!
kabul etmek zorunda olmak bambaşka!

05.03

dönüp dolaşıp o özlem bataklığına saplanmaya çalışsa da kalbim!
gözümden yaş değil kan gelse de
kalbim lime lime olsa da unutacağım...

ümit

olup olmadık zamanlarda ruhum çıkar bir uzun yürüyüşe
tek tek taşlarını sayarım Piaza del Campo'nun
yüzüme vurur geçer orta çağın cani sıcak nefesi..
biraz Arno Nehiri'nin kenarında yürür daldırırım elimi bulanık suyuna
Rönesans'ın heyecanın sarar içimi sanki Leonardo'nun Migelangelo'nun
yanındaymışım gibi...
ümit ederim içimden sadece bir gün bizim rönesansımızı da görür müyüz diye?