ümit

olup olmadık zamanlarda ruhum çıkar bir uzun yürüyüşe
tek tek taşlarını sayarım Piaza del Campo'nun
yüzüme vurur geçer orta çağın cani sıcak nefesi..
biraz Arno Nehiri'nin kenarında yürür daldırırım elimi bulanık suyuna
Rönesans'ın heyecanın sarar içimi sanki Leonardo'nun Migelangelo'nun
yanındaymışım gibi...
ümit ederim içimden sadece bir gün bizim rönesansımızı da görür müyüz diye?