Üzücü nedenle de olsa 16 yıl aradan sonra memlekete gitmek ruhumda hiç ummadığım duyguları hissettirdi.
Sıla dedikleri bu olsa gerek bir zamanlar oynadığım bahçeli evler artık kalmasa bile ilk gittiğim okulumu görmek ve ilk öğretmenimin ruhuna dua okumak sanki yapılması gereken bir görevi yapmanın rahatlığını verdi.
İnsanlar uzak yakın akrabalar tanıdıkların tek sorusu anlaşmışçasına beni bildin mi? Bilinmek önemliydi bilemediklerime de gönül koymasınlar diye bildim dedim bile isteye. Nuri Bilge Ceylan filmleri gibi uzun sessiz monologlar ve İç Anadolunun o her şeyi kadere bağlayan kederli mutluluğun ne olduğunu unutmuş kavruk insanları hepsi bir birine benzeyen.
Çıplak dağlarında yürümeyi sevdiğim yaylalarına da yolum düşse dedim çocukluğumdaki gibi gece samanyolunu izlemek isterim. İyi geldi zaten yolculuk bana hep iyi gelir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder