O gün

 o gün gelmişti, kaçmaya çalıştığım benim yerime o bitirsin dediğim o gün!

böyle oluyormuş ayrılıklar, ne kadar dirensen de bazen kaçınılmaz oluyormuş..

Kötü bir mirasım vardı güven konusunda hiç bir erkeğe tam olarak güvenmedim babamdan ötürü..

ve ben hep babama benzerlerini seçtim her defasında dozu arttırarak kötü bir bağımlılık çocukluktan gelen gözün gördüğü, aklın bildiği pisişik bir durum..

Aynı babam gibi bencil narsist ve manüpülatif tipleri sanki tüm action onlardaymış gibi.

yaşadıklarımdan pişman değilim her anından lakin zarar vermeye dengemi bozmaya başladığında 

devam etmenin zararını görmezden gelmek hiç sağlıklı değil

Babama kızarım hala

ama anneme de kızarım

en büyük korkum babam gibi adamlardan çok

annem gibi içinin kabul edemediği durumları kabul edip devam etmekti.

annem yalnız bir kadın bu dünya da anne babasını erken kaybetmiş yarım desteye yakın kardeşlerinden hiç biri on anlayabilecek düzeyde değil o nedenle tüm üzüntüsünü bana çok erken anlattığı için çok empati oluşturmuş  olabilirim ama ben annem değilim..

bütün erkekler de babam değil!

Düşeceğim, kalkacağım

yürüyeceğim, koşacağım

durmayacağım

Ağaçlar durur, evler dağlar durur

ve istasyonlar...

ben sadece buralarda konaklayacağım..

büyük laflar etmek istemiyorum..

Özlüyorum daha da özleyeceğim

bu zamanlarda o günlere doldurup rakımı

kadehimi kaldıracağım..

zdorov'ye

...güz mezarına gömsünler bizi

Her şey iki kutuya sığdı,

biblolar

rüzgar çanları

ve irili ufaklı bir sürü deniz kabuğu

zihnimdekileri kaç kutuya sığdırabileceğim

ya kalbimdekileri?