yirmisekiz nisan bindokuzyüzyetmişüç

hayli bir müddet sonra anlıyor insan,
gaz bulutu
toz bulutu
ve ateşten küre soğuyor
yer küreye dönüşüyor
ben küreye dönüşüyor..

elinde olanlar için çaba sarf etmeyenleri anlamam
ama artık olmayanlar için inat edenleri de anlamıyorum..

dönüşüyorum..
her şeye ve herkese merhametli ve vicdanlı davranırken
kendime neden bu kadar acımasız olduğumu daha yeni çözümlüyorum..
ben (bu ego olarak değil) değerliyim
hiç kimse için değil sadece kendim için değerliyim
gelenler değerime değer katar
gidenlerle azalırım
ama eksilmem değerimden
umutlarımdan
hayallerimden

herkes kendi hayatının lokomotifi
ömür denilen ilahi gücün bildiği uzunlukta bir yolu arşınlıyoruz
bazen kısa bir mola bir istasyonda
bazen uzun bir konaklama
bazen ardımıza vagonlar takıyoruz
aile, iş, makam, mal, mülk vs.
ve bir müddet sonra bu kadar vagonu çekecek gücümüz kalmıyor,
sonra kendimizin taktığı geliyor
taktığımız gibi çıkarmasını bilebilmek sanırım büyük hünerlerden
ve insanı özgürleştiren de bu
bir de,
empatinin dozunu iyi ayarlamalı
her şeyin fazlası zararlı!

Son söz
Canım ablacığım ne uzun zaman tam on üç yıl oldu...
en derin özlemlerimdensin..
hep birlikte kutlardık doğum günlerimizi..
doğum günün kutlu olsun..