aklımda yokken,
önce aklıma,
sonra kalbime girip darmadağın edeceğini bile bile hemde
izin verdiğim günlerin miladı yaklaşırken
kızgınlıklarımın olmasına karşın nefret veya kötü bir duyguyu hissedemem
üstüne üstlük özlemem affedilir bir şey değil.

anlayan, yargılamadan dinleyen, bir dostunun olması büyük lüksmüş
yaşarken de kıymetliydi ama kaybedince daha iyi anlıyor insan.

bunaldım boş konuşmalardan, kalabalıktan
yalnızlığa ihtiyacım var!
inadına kalabalık inadına gürültülü..


herkes gibisin..