bu döngü böyle mantıken
doğar yaşar, yaşayamaz ölürsün!
bazen doğum esnasında,
bazen bir ay, üç ay, beş ay
üç yıl, beş yıl, otuzbir yıl otuzsekiz yıl!
bazen doksan, yüz yıl sonra illaki ölürsün...
bazen doksan, yüz yıl sonra illaki ölürsün...
giden gider o da üzgündür sevdiklerinden uzakta olacağı için
ama boyu değişmiştir artık
zaman kavramı değişmiştir
beşerin bilinmezini biliyordur...
ya arda kalanlar
inanca göre bazı tanımlar var evet kabul!
ne hisseder?
üşür mü?
yalnızlık çok daha derin bir hal mi alır?
konuşmak isteyince konuşabilir mi?
zaman kavramı değişmiştir
beşerin bilinmezini biliyordur...
ya arda kalanlar
inanca göre bazı tanımlar var evet kabul!
ne hisseder?
üşür mü?
yalnızlık çok daha derin bir hal mi alır?
konuşmak isteyince konuşabilir mi?
kalana daha kötüdür sanki... yalnızlık her şekilde zor.
YanıtlaSilsıcağı sıcağına insan pek de bir şeyin farkına varmıyor sanki bir merasim yapılıyor gibi öylesine gerçekçi bir oyun sahneleniyor gibi, belki kabul ediş ilk anda güç olduğundan, öyle geliyordur. Zamanla insan alışıyor gibi görünse de içindeki oyuk büyüyerek bir şekilde yaşıyor kalan...
YanıtlaSil